Terugblik 2018 – ‘Op mijn touren’

Captured the right expression by All is Amazing.

Met Bewondering & Verwondering sta ik vanaf een afstandje de zaal in te turen. Bewondering voor hoe vet en gaaf ik het programma vind en blijf vinden. En wat het met mij doet en blijft doen. Verwonderd (en ontroerd..) door alle prachtige dingen die er tijdens zo’n weekend gebeuren. 

Het is het laatste weekend van het JP 2018.
De laatste stappen worden gezet en er wordt terug geblikt op afgelopen jaar, wat je thema en het jaar je heeft gebracht.

Mooi en soms confronterend.
Het regende kwartjes.

Ik ging het weekend in gevoed door Pattern Interrupt – het even anders doen dan je gewoonweg doet. 

Moment stilte 
Zodoende ben ik de dag met het hosting team gestart in een cirkel, handen vast, om even de dag te beginnen met een moment stilte. Even inchecken op de Sacred Space van deze geweldige groep. Ipv meteen de briefing in te duiken. Een andere start, met een ander gevoel. Waardevol. 

Zaal momentjes
Ook had ik bedacht om wat meer momentjes mee te pakken in de zaal. Zo liep ik de ochtend de zaal in en werd ik vrij snel geconfronteerd met de vraag; wat is je laatste faal?

Ik kon niet meteen op iets groots komen, maar wel ontdekte ik een kleine faal.. over iets wat ik ga doen en wat ik super leuk vind.. maar wat ik ook kleiner maak.
Dankjewel Monique & Marleen, jullie waren deel van dit moment.
En Paula, I owe you something.. hij komt er nog – de post.
To be continued. 

Delen
Sharing is caring. Normaal ben ik meestal alleen achter de schermen bezig. En soms is het super waardevol om gewoon even een momentje deel te nemen. Zo liep ik door de zaal en pats de 4 bollen kwamen in beeld (G-R-W-€). Ik stond op dat moment -toevallig- naast  Kleurencoach Anne-lie(f)s. Voor wie ik eigenlijk een beetje dit gele shirt had aangetrokken. Af en toe meer kleur in je leven, kleur bekennen… het mag allemaal. 

Ik kijk naar de 4 gebieden en glimlach. Weet je wat nou grappig is Anne-lie(f)s? Ik heb het werk gedaan wat ik moest doen op het stuk Relaties. Ik kan met een lach en vooral een warm hart zeggen dat ik afscheid heb genomen van mijn verslaving aan de Ongelukkige Liefde, die voor mij veiliger en vertrouwder was dan de Gelukkig Liefde. Het is niet meer dat deze tafelpoot af en toe naar een 2 of 3 schiet waardoor zo weer alles van mijn tafel afgleed. Nee, inmiddels staat deze poot stevig. 

Ik heb Sacred Space mogen ervaren, die de bedding geeft voor mijn toekomstige relaties. Ik heb ‘het meisje van de trap’ gehaald, waar ik blijkbaar mezelf heb laten zitten vanaf 5jarige leeftijd. 

Ook heb ik mijn sarcasme en boosheid kunnen vervangen door kwetsbaarheid. En dat voelt goed. 

Waarop Anne-lie(f)s heel terecht zegt; 

Nou meid, wat fijn! Dan is het nu tijd om je tafel mooi te dekken!
Allrighty then, tijd om de tafel op te dekken.

“Op mijn touren 2018”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *